چگونه خبرنامه تلگرام بفرستیم: کانال یا ارسال مستقیم گروهی

تلگرام هیچ قابلیتی به نام خبرنامه ندارد. نه فهرست مشترکان دارد، نه سازندهٔ کمپین، و نه دکمهٔ ارسالی که یک شماره را برای یک مخاطب بفرستد. آنچه مردم «خبرنامه تلگرام» می‌نامند در واقع یکی از دو چیز کاملاً متفاوت است، و انتخاب اشتباه رایج‌ترین خطای این حوزه است:

۱. کانال. شما منتشر می‌کنید، مشترکان می‌خوانند. یک پست، مخاطب نامحدود، بدون هزینه به ازای هر گیرنده و بدون محدودیتی که ارزش نگرانی داشته باشد. هر کسی می‌تواند با یک پیوند عمومی عضو شود و لازم نیست از قبل شما را بشناسد.

۲. ارسال مستقیم گروهی. همان پیام را جداگانه برای افرادی می‌فرستید که از قبل با آن‌ها گفتگو دارید. پیام مثل یک پیام شخصی معمولی در صندوق ورودی می‌نشیند، نه در فیدی که کسی مشترکش شده باشد.

کانال یک نشریه است. ارسال گروهی یک مرسوله است. در دسترس‌پذیری، صمیمیت، ریسک و نرخ باز شدن با هم فرق دارند. بیشتر تیم‌ها در نهایت از هر دو استفاده می‌کنند.

فهمیدن این نکته می‌ارزد، چون همهٔ محدودیت‌های بعدی را توضیح می‌دهد.

تلگرام به عنوان پیام‌رسان ساخته شد، نه سکوی بازاریابی. مفهوم فهرست ارسال، تأیید دومرحله‌ای اشتراک، سرآیند لغو اشتراک و نظام اعتبار فرستنده در آن وجود ندارد. ایمیل همهٔ این‌ها را دارد چون سی سال مورد سوءاستفاده قرار گرفت. محافظت معادل در تلگرام بسیار خام‌تر است: حساب‌هایی که به افراد زیادی پیام می‌دهند که چنین چیزی نخواسته‌اند، ابتدا کند و سرانجام محدود می‌شوند.

پس هیچ انتزاع آمادهٔ «خبرنامه» برای استفاده وجود ندارد. فقط دو عنصر پایه هست، کانال و پیام، و هر چیزی که خبرنامه تلگرام نامیده می‌شود روی یکی از این دو ساخته شده است.

کانال تلگرام یک فید یک‌به‌چند است. شما می‌فرستید، همهٔ مشترکان می‌بینند.

نحوهٔ راه‌اندازی

۱. در تلگرام روی نماد مداد بزنید و کانال جدید را انتخاب کنید.
۲. نامی بگذارید، توضیحی بنویسید که بگوید مشترکان چه چیزی و با چه تناوبی دریافت می‌کنند، و یک تصویر بارگذاری کنید.
۳. عمومی یا خصوصی را انتخاب کنید. عمومی به شما پیوند t.me/نام‌شما می‌دهد که همه‌جا کار می‌کند و در جستجوی تلگرام دیده می‌شود. خصوصی پیوند دعوتی می‌دهد که خودتان کنترلش می‌کنید.
۴. پیش از تبلیغ، چیزی منتشر کنید. کانال خالی بازدهی بدی دارد.

کانال چه چیزی به شما می‌دهد

• مشترک نامحدود، بدون هزینه به ازای هر پیام.
• شمار بازدید و بازنشر برای هر پست، نزدیک‌ترین چیزی که تلگرام به نرخ باز شدن و نرخ اشتراک‌گذاری ارائه می‌دهد.
• کشف‌پذیری بومی: کانال‌های عمومی در جستجوی خود تلگرام ظاهر می‌شوند.
• واکنش‌ها و، در صورت فعال‌سازی، یک گروه گفتگوی متصل برای نظرات.
• پست زمان‌بندی‌شده، پست بی‌صدا بدون اعلان، و ویرایش پس از انتشار. مورد آخر معادلی در ایمیل ندارد و واقعاً کارآمد است. یک غلط تایپی در پست تلگرام در ده ثانیه اصلاح می‌شود.

هزینهٔ آن چیست

مخاطب ناشناس است. نمی‌توانید مشترکان را ببینید، به یکی از آن‌ها جداگانه پیام بدهید یا دسته‌بندی‌شان کنید. کانال یک برج فرستنده است، نه فهرست مخاطبان. اگر خبرنامهٔ شما برای آغاز گفتگو وجود دارد و نه صرفاً برای انتشار، این یک سقف واقعی است.

ضمناً از صفر شروع می‌کنید. هر مشترک باید خودش کانال را پیدا کند و بپیوندد. هیچ‌کس منتقل نمی‌شود.

مدل دیگر همان پیام را جداگانه به چت‌هایی می‌فرستد که از قبل دارید، پس پیام در یک گفتگوی شخصی می‌نشیند نه در یک فید.

ابزار ارسال گروهی تلگرام در Entergram دقیقاً همین کار را می‌کند. چت‌های موجود را بر اساس برچسب، فیلد سفارشی، پوشه، حساب یا نوع گفتگو فیلتر می‌کنید، یک پیام می‌نویسید، آن را برای هر گیرنده شخصی‌سازی می‌کنید، و کار در پس‌زمینه ارسال می‌شود.

چه چیزی به شما می‌دهد

• به افرادی می‌رسد که هرگز به کانال نمی‌پیوندند. بیشتر مشتریان مشترک فید شما نمی‌شوند، اما گفتگو با شما را از قبل دارند.
• شخصی است. {{first_name}} برای هر گیرنده جایگزین می‌شود و پیام در گفتگوی یک‌به‌یک می‌نشیند.
• پاسخ‌ها به شکل گفتگوی واقعی برمی‌گردند، و اگر قرار است خبرنامه گفتگو بسازد، اصل ماجرا همین است.
• دقیق دسته‌بندی می‌کنید، چون مخاطب شما یک مخاطب CRM است نه مشترکان ناشناس.
• دقیقاً می‌دانید چه کسی چه چیزی گرفته است، گیرنده به گیرنده.

هزینهٔ آن چیست

سرعتش محدود است و باید هم باشد. تلگرام حساب‌هایی را که به‌سرعت پیام‌های شخصی زیادی می‌فرستند محدود می‌کند، پس ابزار مسئولانه تحویل را پخش می‌کند به جای شلیک یکباره. چند صد گیرنده یک کار پس‌زمینه در حد دقیقه است، نه ثانیه. هر ابزاری که ارسال انبوه فوری به هزاران نفر را وعده بدهد، در واقع راه محدود شدن حساب شما را توصیف می‌کند.

ضمناً فقط با کسانی کار می‌کند که از قبل با آن‌ها گفتگو دارید. این یک قید است، نه نقص.

قاعدهٔ عملی: آنچه را در وبلاگ می‌گذاشتید در کانال بگذارید. آنچه را از نشانی ایمیل شخصی می‌فرستادید، با ارسال مستقیم بفرستید.

معرفی محصول به کانال می‌رود. پیامی که به چهل مشتری فعلی خبر می‌دهد طرحشان تغییر می‌کند با ارسال مستقیم می‌رود، چون آن چهل نفر باید بتوانند پاسخ بدهند و شما باید بدانید چه کسی آن را دریافت کرده است.

این بخش توضیح می‌دهد چرا بیشتر خبرنامه‌های تلگرام شکست می‌خورند، و به‌طور خاص به مدل ارسال مستقیم مربوط است.

فقط به کسانی پیام بدهید که به شما پیام داده‌اند. مطمئن‌ترین نشانهٔ پیش از محدودیت حساب، ارسال به افرادی است که هیچ گفتگوی پیشینی با آن‌ها نداشته‌اید. فهرست مخاطبان خریداری‌شده، استخراج‌شده یا صادرشده از جای دیگر مخاطب نیست، بلکه محدودیتی با تأخیر است.

ارسال را پخش کنید. با ریتم انسانی، نه انفجاری. هر ابزار جدی این کار را خودکار انجام می‌دهد و پیش از شروع زمان تخمینی را نشان می‌دهد.

کوچک شروع کنید. پیش از ارسال به ۵۰۰ نفر، به ۲۰ نفر بفرستید. این کار متغیر خراب، پیوند اشتباه و جملهٔ آغازین ناجور را وقتی پیدا می‌کند که هزینهٔ اشتباه هنوز کم است.

راه خروج بگذارید. تلگرام سرآیند لغو اشتراک ندارد، پس یک جمله اضافه کنید: «بنویسید توقف تا شما را از فهرست حذف کنم.» و واقعاً به آن عمل کنید. کسی که نتواند خارج شود، به جایش شما را مسدود می‌کند، و مسدود شدن به حساب بسیار بیشتر از یک فهرست کوتاه‌تر آسیب می‌زند.

کمتر از آنچه دوست دارید بفرستید. پیام تلگرام یعنی یک اعلان روی گوشی. تحمل مردم نسبت به بازاریابی هفتگی در پیام‌رسان بسیار کمتر از صندوق ایمیل است. ماهی یک بار با چیزی که واقعاً ارزش خواندن دارد، با فاصله بهتر از هفتگیِ پرکننده است.

کانال و ارسال مستقیم اعداد متفاوتی می‌دهند.

در کانال، سنجه‌های قابل مشاهده بازدید و بازنشر هر پست است. بازدید میزان دسترسی را نشان می‌دهد و بازنشر ارزش را. بازنشر سیگنال بهتری است، چون بازدید می‌تواند صرفاً انگشتی باشد که رد شده، اما بازنشر کنشی آگاهانه است. نسبت این دو را در طول زمان دنبال کنید، نه عدد مطلق را.

در ارسال مستقیم، تحویل به ازای هر گیرنده و پاسخ‌های بازگشتی را دارید. سنجهٔ مهم نرخ پاسخ است، نه تحویل. تحویل به یک گفتگوی موجود نزدیک صد درصد است و چیزی نمی‌گوید. اگر ارسال به ۲۰۰ مشتری چهار پاسخ بیاورد، پیام جذاب نبوده؛ ابزار درست کار کرده است.

رفتار با کانال مثل فهرست ایمیل. کانال نشانی‌پذیر نیست. راهبردتان را بر دسته‌بندی مشترکانی که نمی‌بینید بنا نکنید.

رفتار با ارسال مستقیم مثل نامهٔ انبوه. این پیام‌ها به شکل پیام شخصی از یک انسان واقعی می‌رسند. متنی که مثل ایمیل تبلیغاتی خوانده شود، در گفتگویی که آخرین پیامش یک پرسش پشتیبانی بوده بد می‌نشیند.

خریدن فهرست. هیچ منبع مشروعی از مخاطبان تلگرامی که بخواهند از شما بشنوند وجود ندارد. این سریع‌ترین راه به حساب محدودشده است.

استفاده از ربات برای مدل ارسال مستقیم. ربات تلگرام فقط به کسانی می‌تواند پیام بدهد که خودشان آن را آغاز کرده‌اند، و پیام‌ها از هویت @چیزی_bot می‌آیند. برای یک نشریه اشکالی ندارد. اما برای اطلاع‌رسانی شخصی به مشتریان فعلی، ربات به هیچ‌کس که مشخصاً مشترک آن ربات نشده نمی‌رسد، که تقریباً یعنی همه.

برای بیشتر تیم‌ها پاسخ هر دو است، با تقسیم کار روشن:

۱. یک کانال عمومی را به عنوان نشریه اداره کنید. اطلاعیه‌ها، نسخه‌های جدید، هر چیزی که در وبلاگ می‌نوشتید. پیوند t.me را همه‌جا تبلیغ کنید.
۲. رابطه با مشتریان را در گفتگوهای جداگانه نگه دارید، با برچسب و دسته‌بندی در یک CRM تلگرام.
۳. از ارسال مستقیم برای پیام‌هایی استفاده کنید که باید به افراد شناخته‌شدهٔ مشخصی برسند و پاسخ بطلبند.
۴. هرگز این دو را با ریختن بازاریابی کانالی در گفتگوهای شخصی قاطی نکنید.

تلگرام به شما قابلیت خبرنامه نخواهد داد. یک سطح برای انتشار و یک سطح برای گفتگو در اختیارتان می‌گذارد، و تیم‌هایی در اینجا موفق می‌شوند که دست از وادار کردن یکی به نقش دیگری برمی‌دارند.